Alinea 78 Raad van State 25 juli 2012

Gelet op artikel 2, eerste lid, en artikel 4, aanhef en onder 1 en 5, van de Dienstenrichtlijn valt een vergunningstelsel slechts onder deze richtlijn als het specifiek is gericht op dienstverrichters, in welk verband voor de begrippen "dienst" en "vestiging" wordt verwezen naar artikel 57, onderscheidenlijk artikel 49 van het VWEU. Uit artikel 1 van de Winkeltijdenwet volgt dat het toepassingsbereik van deze wet beperkt is tot roerende lichamelijke zaken die vanuit een voor het publiek toegankelijke besloten ruimte worden verkocht. Deze wet heeft dan ook geen betrekking op diensten. Evenmin regelt de Winkeltijdenwet de vestigingsvoorwaarden van ondernemingen, noch heeft zij dat tot doel. Onder verwijzing naar het arrest van het Hof van 20 juni 1996 (gevoegde zaken C-418/93 t/m C-421/93, C-460/93 t/m C-462/93, C-464/93, C-9/94 t/m C-11/94, C-14/94, C-15/94, C-23/94, C-24/94 en C-332/94, Semeraro Casa Uno, punt 32; www.curia.europa.eu) overweegt de Afdeling voorts dat, voor zover de Winkeltijdenwet beperkingen voor de vrijheid van vestiging teweeg zou kunnen brengen, deze zo onzeker en indirect zijn dat aldus niet kan worden gezegd dat een op deze wet gebaseerde regeling de vrijheid van vestiging belemmert. De voorliggende regeling over winkeltijden en het verbod om een winkel op zondag open te stellen, hebben derhalve geen betrekking op een dienst als bedoeld in artikel 57 van het VWEU, of op de vestiging van dienstverrichters. Dit vindt bevestiging in overweging 76 van de considerans van de Dienstenrichtlijn, waarin uitdrukkelijk is opgemerkt dat deze richtlijn geen betrekking heeft op de toepassing van de artikelen 28 tot en met 30 van het EG-verdrag (thans: de artikelen 34 tot en met 36 van het VWEU) over het vrije verkeer van goederen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a4afe7e434ae7dd5991df017690bc91a0a2dd7c9b7c731b53e06a60359cd2c11 | shasum -a 256