Alinea 44 Raad van State 5 september 2012

In paragraaf 3.1a van de Huisvestingsverordening zijn, naast de bepalingen over onttrekkingsvergunningen in paragraaf 3.1, bepalingen opgenomen voor gevallen waarin woonruimte structureel wordt aangeboden voor verblijf gedurende kortere perioden. In die gevallen, in de Huisvestingsverordening aangeduid als 'short stay', ontbreekt voormelde duurzaamheid. De woonruimte is in die gevallen dan ook niet bestemd voor bewoning in de zin van de Huisvestingswet, zoals hiervoor nader omschreven, zodat een vergunning als bedoeld in artikel 30 van de Huisvestingswet is vereist. Artikel 3.1a.2 van de Huisvestingsverordening voorziet in de mogelijkheid om voor een periode van in beginsel vijf jaar een dergelijke vergunning te verlenen. In de definitie van het begrip 'short stay' in artikel 1, aanhef en onder v, van de Huisvestingsverordening is nader bepaald wanneer verblijf in woonruimte kan worden aangemerkt als verblijf gedurende een kortere periode. Ingevolge die bepaling is dat het geval bij verblijf voor een aaneensluitende periode van ten minste één week en maximaal zes maanden. Gelet op voormelde geschiedenis van de totstandkoming van de Huisvestingswet en in aanmerking genomen dat de bepalingen over verlening van een tijdelijke onttrekkingsvergunning voor short stay niet afdoen aan de mogelijkheid een permanente onttrekkingsvergunning te verkrijgen, ziet de Afdeling met de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het begrip bewoning niet op deze wijze in het kader van de bepalingen over short stay in de Huisvestingsverordening nader mocht worden bepaald.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8b0515cdf8fa189797459cf1faa6ac795d71b3be1ad3e0a7d84a285ff23bafcc | shasum -a 256