Alinea 33 Raad van State 22 januari 2014

3. De rechtbank heeft overwogen dat het bepaalde in artikel 2.10, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wabo letterlijk is overgenomen uit artikel 44, eerste lid, aanhef en onder d, van de Woningwet, zoals die luidde voordat de Wabo in werking trad. De rechtbank heeft verder overwogen dat aanvankelijk in dat wetsvoorstel de eis werd gesteld dat slechts "om zwaarwegende redenen" mag worden afgeweken van een negatief welstandsoordeel. Deze eis is door aanvaarding van een amendement komen te vervallen (Kamerstukken 1998/1999, 26 734, nr. 3, blz. 13-15). Volgens de rechtbank kan uit het vervallen van deze eis niet worden afgeleid dat ook de eis dat slechts op grond van overwegingen van algemeen belang mag worden afgeweken van een negatief welstandsoordeel is komen te vervallen. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat de reden voor het laten vervallen van de eis dat sprake moest zijn van "zwaarwegende redenen" erin was gelegen dat de wetgever ondubbelzinnig wenste vast te leggen dat het eindoordeel over de vraag of de bouwvergunning al dan niet moet worden verleend, berust bij het democratisch gekozen bestuur. Volgens de rechtbank bestaat geen grond om aan te nemen dat de wetgever de bedoeling heeft gehad om de eis dat slechts mag worden afgeweken op grond van overwegingen van algemeen belang eveneens te laten vervallen. Dit leidt volgens de rechtbank tot de conclusie dat verweerder enkel bevoegd is om af te wijken van een negatief welstandsoordeel op grond van overwegingen van algemeen belang, zoals economische of maatschappelijke belangen. De rechtbank is van oordeel dat het college van het negatieve welstandsoordeel is afgeweken enkel op grond van de individuele (financiële) belangen van de vergunninghouder. Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, was verweerder daartoe niet bevoegd, aldus de rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3a92c68699a55ed35a6a070252e31f42a2bf5c1a8db78f05996070721a45fc4a | shasum -a 256