Alinea 40 Raad van State 18 juni 2014

Met de rechtbank beantwoordt de Afdeling de vraag of zich in dit geval feiten of omstandigheden voordoen waaruit een positieve verplichting tot toewijzing van een urgentieverklaring voortvloeit, ontkennend. De rechtbank heeft daarbij terecht overwogen dat uit het hiervoor genoemde arrest van de Hoge Raad volgt dat de verantwoordelijkheid voor het welzijn van kinderen pas toekomt aan de overheid, wanneer de ouders die verantwoordelijkheid niet of onvoldoende nemen. De rechtbank heeft voorts terecht overwogen dat ten tijde van het besluit van 5 april 2013 niet vaststond dat de ouders hun verantwoordelijkheid voor de huisvesting van de kinderen niet konden of wilden nemen. In tegenstelling tot in de zaak die heeft geleid tot de hiervoor genoemde uitspraak van 30 mei 2011 van de CRvB, lag ten tijde van het besluit van 5 april 2013 niet vast per wanneer [appellant] de woning diende te verlaten, zodat de verantwoordelijkheid van de huisvesting van de kinderen op dat moment nog bij de ouders lag. Door de weigering een urgentieverklaring te verlenen heeft het college het gezinsleven van [appellant] niet onmogelijk gemaakt. Het college heeft dan ook het algemeen belang van een rechtvaardige woonruimteverdeling zwaarder mogen laten wegen dan het belang van [appellant] om op de door hem gewenste wijze aan zijn gezinsleven vorm te geven. De rechtbank heeft derhalve terecht geen aanleiding gezien voor het oordeel dat het college door de weigering de door [appellant] gewenste urgentieverklaring te verlenen het recht op eerbiediging van het gezinsleven heeft geschonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6256c6102762a373a74bce99d56e7d07aa770b2545813d7093253a0b4ec805ac | shasum -a 256