Alinea 30 Raad van State 5 februari 2014

3.3. De voorzieningenrechter heeft overwogen dat de noodzaak als bedoeld in artikel 3.3, aanhef en onder c, onder 1˚, niet hoeft te worden aangetoond, omdat het er om gaat dat vergunninghouder het bouwplan zodanig wenselijk acht voor zijn woongenot dat hij daarvoor een aanvraag heeft ingediend. Deze uitleg van de bepaling kan niet voor juist worden gehouden, nu daardoor de in de bepaling vereiste noodzakelijkheid betekenisloos wordt. De Afdeling ziet hierin echter geen reden voor vernietiging van de aangevallen uitspraak. Voor de invulling van het begrip noodzakelijk kon het college aansluiten bij de technische voorschriften voor de bruikbaarheid van ruimten, zoals neergelegd in het Bouwbesluit 2012. In de bepaling is het vereiste van noodzakelijkheid immers verbonden aan de bruikbaarheid van ruimten. Het college mocht bij toepassing van de bevoegdheid betrekken dat vergunninghouder de zolderverdieping als verblijfsruimte wil gebruiken. Dat dit niet in de aanvraag was vermeld, stond daar niet aan in de weg. Ingevolge artikel 4.7, eerste lid, van het Bouwbesluit 2012 dient een verblijfsruimte boven de vloer een hoogte te hebben van ten minste 2,1 m. De hoogte van de bovenste verdieping is lager dan 2,1 m, waardoor, om de zolverdieping als verblijfsruimte te gebruiken, de met het bouwplan voorziene verhoging noodzakelijk is. Niet is gebleken dat op een andere manier een vergelijkbaar resultaat kan worden bereikt. Het college was derhalve bevoegd om gebruik te maken van de in artikel 3.3, aanhef en onder c, onder 1˚, van de planvoorschriften neergelegde binnenplanse afwijkingsmogelijkheid om omgevingsvergunning te verlenen voor het verhogen van de goot- en nokhoogte van de bovenste verdieping van de woning met een hoogte van 1 m. De voorzieningenrechter is tot dezelfde conclusie gekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fac0beab2f2974758727e1c603ef621f322052d97fb3f5c9045044185e57c767 | shasum -a 256