Alinea 76 Raad van State 1 oktober 2014

7. [appellante] betoogt verder dat de voorzieningenrechter heeft miskend dat de objecten waarop de last ziet al vanaf 2005 aanwezig waren. Die objecten waren gemakkelijk te zien, nu het grote objecten zijn. Het college heeft bijna tien jaar lang niet handhavend opgetreden tegen die objecten. De voorzieningenrechter heeft miskend dat het er alle schijn van heeft dat het college pas handhavend is gaan optreden na de inwerkingtreding van de Lsv, zodat geen beroep meer kon worden gedaan op de vrijstellingsmogelijkheden die onder de VNL bestonden, aldus [appellante], zodat houders van tankstations in een nadeliger positie zijn gebracht. Verder heeft het college met het besluit van 26 juli 2013 gehandeld in strijd met het beginsel van "fair play". Voor de provincie zijn met de Lsv de mogelijkheden om reclameobjecten te plaatsten op rotondes verruimd in vergelijking met de mogelijkheden onder de VNL, wat leidt tot extra inkomsten voor de provincie, terwijl de mogelijkheden voor het plaatsen van reclameobjecten voor houders van tankstations zijn beperkt. Daarnaast is de voorzieningenrechter volgens [appellante] ten onrechte niet ingegaan op haar betoog dat legalisering mogelijk is. Zo had het college toepassing kunnen geven aan artikel 6 van de Lsv of had de Lsv zodanig kunnen worden aangepast dat houders van tankstations reclameobjecten mogen plaatsen zoals ook op rotondes mag. Ter zitting van de Afdeling heeft [appellante] aan dit betoog toegevoegd dat de last verder strekt dan noodzakelijk, omdat zij volgens de last een van de zuilen met reclame dient te verwijderen. Met slechts het verwijderen van de reclame van een van de zuilen en het laten staan van de constructie zou zij evenwel voldoen aan artikel 3, eerste lid, van de Lsv.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/47297739e266faab33ff4c487c2bda78ddcdfce525b224d599a00e16cd03986a | shasum -a 256