Alinea 30 Raad van State 22 oktober 2014

Voorts voeren de vreemdelingen aan dat de rechtbank heeft miskend dat de staatssecretaris het door hem gemaakte onderscheid niet heeft gerechtvaardigd. Volgens hen heeft de Staat weliswaar een andere verantwoordelijkheid voor asielzoekers dan voor andere vreemdelingen, maar is de doelgroep van de Regeling afgewezen asielzoekers, wier positie niet verschilt van die van andere vreemdelingen. Bovendien heeft de Staat ook een specifieke verantwoordelijkheid voor slachtoffers van mensenhandel, zoals vreemdeling 2, aldus de vreemdelingen. Onder verwijzing naar het arrest van het EHRM van 6 november 2012, Hode en Abdi tegen het Verenigd Koninkrijk, nr. 22341/09 (te raadplegen op www.echr.coe.int, evenals de andere in deze uitspraak vermelde arresten van het EHRM), betogen zij dat het naleven van internationale verplichtingen tegenover asielzoekers op zichzelf geen rechtvaardiging vormt voor het gemaakte onderscheid. Zij wijzen er voorts op dat de opvangverplichting van de Staat zich niet beperkt tot asielzoekers, gezien de arresten van het gerechtshof 's-Gravenhage van 27 juli 2010 (ECLI:NL:GHSGR:2010:BN2164) en de Hoge Raad van 21 september 2012 (ECLI:NL:HR:2012:BW5328), alsmede een voorlopige beslissing van het Europees Comité voor Sociale Rechten (hierna: het ECSR) van 25 oktober 2013. Tot slot stellen de vreemdelingen dat de procedure voor slachtoffers van mensenhandel, inclusief intrekking van een verleende verblijfsvergunning en een procedure inzake voortgezet verblijf, langdurig en slepend kan zijn, net als de asielprocedure.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a3cadd8aab74662ab7307017768dfb4deb63dfd3d5faf39255997631c7538739 | shasum -a 256