Alinea 36 Raad van State 10 december 2014

5.2. Zoals uiteengezet in de uitspraak van de Afdeling van 4 september 2014 in zaak nr. 201307515/1/V3, volgt uit het arrest van het Hof van Justitie (hierna: het Hof) van 10 december 2013 in de zaak Shamso Abdullahi (ECLI:EU:C:2013:813; hierna: het arrest in de zaak Shamso Abdullahi) dat als uitgangspunt heeft te gelden dat een asielzoeker met een beroep tegen een beslissing om een asielverzoek niet te behandelen, zoals bedoeld in artikel 19, tweede lid, van Verordening (EG) 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2003 L 050; hierna: Dublinverordening II), niet kan opkomen tegen de toepassing van een criterium ter vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat indien de aangezochte lidstaat heeft ingestemd met een verzoek tot overname, omdat de bepalingen van hoofdstuk III van Dublinverordening II een asielzoeker geen rechten verlenen die hij kan inroepen in een dergelijke procedure. De in hoofdstuk III van Dublinverordening III neergelegde criteria ter vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat zijn inhoudelijk niet wezenlijk gewijzigd ten opzichte van de in hoofdstuk III van Dublinverordening II genoemde criteria. Voorts dient volgens punt 51 van het arrest in de zaak Shamso Abdullahi, wat betreft de omvang van het in artikel 19, tweede lid, van Dublinverordening II bedoelde beroep, die verordening niet alleen tegen de achtergrond van de bewoordingen van de bepalingen ervan te worden uitgelegd, maar ook tegen de achtergrond van de algemene opzet, de doelstellingen en de context ervan, welke in Dublinverordening III evenmin wezenlijk zijn gewijzigd. Gelet hierop dient hetgeen het Hof heeft overwogen over de omvang van een beroep tegen een beslissing om een asielverzoek niet te behandelen zoals bedoeld in artikel 19, tweede lid, van Dublinverordening II, geacht te worden evenzeer te gelden voor een beroep tegen een beslissing om een asielverzoek niet te behandelen zoals bedoeld in artikel 26, tweede lid, van Dublinverordening III. Derhalve kan de vreemdeling niet opkomen tegen de toepassing van een criterium ter vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat indien de aangezochte lidstaat heeft ingestemd met een verzoek tot overname, omdat de bepalingen van hoofdstuk III van Dublinverordening III een asielzoeker geen rechten verlenen die hij kan inroepen in een dergelijke procedure. Nu Italië met de overname van de vreemdeling heeft ingestemd, kan ervan uit worden gegaan dat de Italiaanse autoriteiten hebben aangenomen dat hij op illegale wijze de grens van Italië heeft overschreden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c77fcb05f346932cb2b9e6ef443616908ef8cab9dc2b14f51e94949d2deefd8f | shasum -a 256