Alinea 28 Raad van State 5 maart 2014

De rechtbank heeft terecht onder verwijzing naar de uitspraken van de Afdeling van 29 november 2006 in zaak nr. 200601720/1 en de uitspraak van 28 juni 2006 in zaak nr. 200508258/1 (www.raadvanstate.nl) overwogen dat, nu het begrip wonen niet in het bestemmingsplan is gedefinieerd, naast zelfstandige bewoning door een gezin, ook minder traditionele woonvormen zich met de woonbestemming verdragen, indien daarbij sprake is van nagenoeg zelfstandige bewoning met een zekere mate van verbondenheid tussen de bewoners. In het pand worden acht geestelijke gehandicapten gehuisvest samen met een ondernemersechtpaar. De bewoners maken gebruik van gemeenschappelijke voorzieningen, waaronder een keuken en een woonkamer maar hebben een eigen zit/slaapkamer. Er wordt gezamenlijk gegeten en de huishoudelijke taken worden verdeeld. Er is geen sprake van permanente begeleiding dan wel therapeutische behandeling. De bewoners hebben een eigen dagbesteding, waaronder een baan en hobby’s. Deze vorm van bewoning is door de rechtbank terecht als (nagenoeg) zelfstandige bewoning aangemerkt. De verwijzing van [appellant sub 2] naar de uitspraak van de Afdeling van 10 augustus 2011 in zaak nr. 201011929/1/H1) leidt niet tot een ander oordeel. Daartoe wordt overwogen dat in die zaak, anders dan hier het geval, sprake was van bewoning met een overwegend verzorgend karakter. De begeleiding was er in die zaak, anders dan hier het geval is, voornamelijk op gericht om de bewoners, te weten jongeren en kinderen, zoveel mogelijk te leren om zelfstandig te wonen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/debb2f7b25cab7968edcf2680f2e87ce34645f36cd4fa21b762b26efbd0461c0 | shasum -a 256