Alinea 88 Raad van State 29 april 2015

10.5. Gelet op het voorgaande is de noodwoning op het perceel [locatie 4] niet bestemd voor wonen. Zoals hiervoor onder 9 is overwogen past de raad de vaste gedragslijn toe om geen woonbestemming toe te kennen aan een woning die niet als zodanig onafgebroken is gebruikt sinds 1 januari 1988. Dat deze vaste gedragslijn niet in een beleidsregel is neergelegd, en dus niet bij besluit is vastgesteld en bekendgemaakt, doet hier niet aan af. Immers ook een vaste gedragslijn die niet in een beleidsregel is verankerd kan aan de besluitvorming ten grondslag worden gelegd. In hetgeen is aangevoerd ziet de Afdeling geen aanleiding voor het oordeel dat de raad in dit geval niet aan deze vaste gedragslijn heeft kunnen vasthouden. Hiertoe is in de eerste plaats van belang dat [appellant sub 1] er niet in is geslaagd met stukken te staven dat het gebruik voor wonen sinds de relevante peildatum van 1 januari 1988 onafgebroken heeft plaatsgevonden. Hierbij betrekt de Afdeling dat aan de door [appellant sub 1] overgelegde verklaringen van bewoning volgens de raad niet een dergelijke bewijskracht toekomt. De raad heeft hieromtrent ter zitting toegelicht dat voor de vaststelling van permanente bewoning, verklaringen niet doorslaggevend zijn omdat deze niet objectief en verifieerbaar zijn. Verklaringen kunnen volgens de raad voor de toepassing van de nota noodwoningen slechts dienen ter ondersteuning van andere, objectieve bewijsmiddelen. De Afdeling acht dit standpunt niet onredelijk en betrekt hierbij dat de bewijsvoering ook anderszins had kunnen plaatsvinden, doch dat [appellant sub 1] dit heeft nagelaten. Er zijn voorts geen bijzondere omstandigheden aangedragen waarin de raad aanleiding had moeten zien om af te wijken van zijn beleid. Voor het overgangsrecht is van belang dat het gebruik niet als zodanig was bestemd in het vorige bestemmingsplan "Buitengebied 2000". Het gebruik viel evenmin onder het overgangsrecht van dit bestemmingsplan, aangezien niet is komen vast te staan dat dit gebruik bestond ten tijde van het van kracht worden van het hier relevante deel van het bestemmingsplan op 12 september 2002. Dat steeds de intentie bestond om het gebruik voor wonen te continueren, wat daar ook van zij, doet aan het voorgaande niet af. Dit betekent dat het gebruik voor wonen niet onder het overgangsrecht valt. Tot slot heeft de raad in de enkele omstandigheid dat een bestemming voor wonen niet op ruimtelijke bezwaren stuit, wat daar ook van zij, geen aanleiding hoeven zien een woonbestemming toe te kennen aan de woning. Gelet op het voorgaande heeft de raad kunnen afzien van het toekennen van de aanduiding "kleine woonbestemming" aan het perceel van [appellant sub 1]. Het betoog faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/693db4cdf504db1aa120ffecee93654f997015667b7c7fb923a9493f07f27321 | shasum -a 256