Alinea 45 Raad van State 20 mei 2015

De burgemeester heeft in verweer slechts aangevoerd dat het kampement de vorm van de betoging is, waaraan gerechtvaardigde beperkingen zijn gesteld zonder dat deze aan de meningsuiting in de weg staan, nu het betogers vrij staat elke dag, overdag, opnieuw de openbare ruimte te gebruiken om hun boodschap te verkondigen en hun recht op demonstratie uit te oefenen. De burgemeester heeft daarmee het standpunt dat het kampement en het nachtelijk verblijf voor de betoging van essentieel belang zijn als zodanig niet gemotiveerd bestreden. Reeds daarom en mede in het licht van hetgeen in de hiervoor aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 27 augustus 2014 op dit punt is overwogen over een vergelijkbaar geval, te weten de betoging Occupy Den Haag, dient in het hier voorliggende geval het ongeclausuleerd uitsluiten van het kampement te worden aangemerkt als een verbod in de zin van de Wom. Ingevolge artikel 5, tweede lid, aanhef en onder c, van de Wom kan een verbod slechts worden gegeven indien een van de in artikel 2 genoemde belangen dat vordert. Dit noodzakelijkheidsvereiste, dat recht doet aan de proportionaliteitsmaatstaf van het tweede lid van artikel 11 van het EVRM, is een strenger criterium dan de maatstaf die geldt voor het stellen van beperkingen die niet op een verbod neerkomen. Voor dergelijke beperkingen is het voldoende dat deze dienstig zijn aan een of meer van de in artikel 2 van de Wom genoemde belangen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e90d1542763a0390424b127d53c6c8562188a6a43cbd8cea9922c320de75406 | shasum -a 256