Alinea 29 Raad van State 15 juli 2015

4. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte met toepassing van artikel 6:22 van de Awb voorbij is gegaan aan de schending van de hoorplicht. Hij voert hiertoe aan dat de rechtbank ten onrechte veel waarde heeft gehecht aan zijn opmerking aan het einde van de zitting, inhoudende dat hij op dat moment niet wist wat nog meer aangehaald moest worden. Hij heeft in zijn beroepschrift immers duidelijk te kennen gegeven dat hij alsnog in de gelegenheid wenste te worden gesteld om zijn bezwaar mondeling toe te lichten. Volgens [appellant] is voorts van belang dat een schending van de hoorplicht volgens vaste jurisprudentie van de Afdeling niet met artikel 6:22 van de Awb kan worden gepasseerd. Daarbij komt dat de korpschef zelf te kennen heeft gegeven de hoorplicht bewust te hebben genegeerd, om zo toch aan de beslistermijn te kunnen voldoen. Dit heeft hij gedaan om geen dwangsom verschuldigd te zijn wegens het niet tijdig nemen van een besluit. Door het niet verbeuren van een dwangsom te laten prevaleren boven het eerbiedigen van de hoorplicht in de bezwaarprocedure heeft de korpschef in strijd met het verbod van détournement de pouvoir gehandeld, het fair-playbeginsel geschonden en misbruik gemaakt van zijn bevoegdheid. De rechtbank heeft in dit kader bovendien ten onrechte overwogen dat de korpschef op al zijn bezwaren heeft beslist. In zijn bezwaarschrift heeft hij zijn verzoek immers gepreciseerd, inhoudende dat de Wob zeer ruim dient te worden opgevat en dat het op de weg van de korpschef lag om wel een kopie van de ontvangstbevestiging openbaar te maken, een kopie van de ontvangen brief van de CVOM met ontvangststempel of een uitdraai uit de ontvangstadministratie waaruit de ontvangst van het verzoek blijkt. De rechtbank heeft miskend dat de korpschef hierop in zijn besluit van 4 juni 2013 niet is ingegaan, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08b29abef6903d32f85f2ab37555242447e4039b689cba21b05bb42552399d15 | shasum -a 256