Alinea 275 Raad van State 4 februari 2015

Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 19 oktober 2011 in zaak nr. 200906702/1/R3) dient de raad de aanvaardbaarheid van een bestemmingsplan bij het vaststellen (opnieuw) te bezien, mede in relatie tot de op het moment van vaststelling geldende regelgeving. Dat de bouwvlakken voor veehouderijen overeenkomen met of kleiner zijn dan de bouwvlakken in het voorheen geldende plan, zoals de raad stelt, leidt derhalve niet reeds tot het oordeel dat het plan op dit punt in overeenstemming is met artikel 19j van de Nbw 1998 en dat daarvoor geen passende beoordeling nodig is. Dat geldt ook voor de omstandigheid dat een groot aantal uitbreidingsmogelijkheden, met name wijzigingsbevoegdheden, is verwijderd ten opzichte van het voorheen geldende plan, nu dat niet afdoet aan de bouwmogelijkheden voor veehouderijen die resteren binnen de in het plan toegekende bouwvlakken. Weliswaar heeft de raad gesteld dat slechts een beperkt aantal veehouderijen feitelijk kan uitbreiden, maar niet is gebleken dat de raad dit heeft onderzocht. Daarbij is van belang dat niet duidelijk is hoeveel veehouderijen nog ruimte hebben, wat dat aan feitelijke bouwmogelijkheden biedt en wat dat betekent voor een mogelijke uitbreiding van het aantal dieren. Evenmin is inzichtelijk gemaakt wat het plan in zoverre op het gebied van ammoniakemissie voor gevolgen kan hebben. In de omgeving van het plangebied liggen vier Natura 2000-gebieden, op een afstand van onderscheidenlijk 5,9, 6,7 en 6,9 km afstand. Naar het oordeel van de Afdeling is deze afstand niet zodanig dat zonder meer kan worden aangenomen dat geen gevolgen voor de ammoniakdepositie zullen optreden. Gelet daarop heeft de raad zich zonder nader onderzoek niet in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat is uitgesloten dat het plan in zoverre kan leiden tot significante negatieve effecten in Natura 2000-gebieden. Daarbij merkt de Afdeling op dat een geringe toename van de ammoniakdepositie bij habitats in een Natura 2000-gebied, waarvan de kritische depositiewaarde reeds is overschreden, significante negatieve effecten met zich kan brengen. Voor zover de raad stelt dat het plan in de praktijk niet tot onaanvaardbare situaties leidt, nu individuele initiatieven bij het verlenen van de omgevingsvergunning dienen te worden getoetst aan de Nbw 1998, wordt overwogen dat dit de raad niet ontslaat van de verplichting om bij de vaststelling van het plan te beoordelen of het plan in beginsel in overeenstemming is met artikel 19j van de Nbw, zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 5 december 2012 in zaak nr. 201109053/1/R2). Het betoog slaagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/014d322f8cee39d1fb1e976d49525c3e204e43c1123c5c5f601ccb420081d216 | shasum -a 256