Alinea 20 Raad van State 16 oktober 2015

1.1. In de eerste asielprocedure van de vreemdeling heeft de staatssecretaris - bij in rechte onaantastbaar besluit van 18 november 2010 - de gestelde bekering in Iran niet aannemelijk geacht, omdat de vreemdeling geen inzicht heeft kunnen geven in de motieven voor en het proces van die gestelde bekering. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in haar uitspraak van 10 april 2014 in zaak nr. 201304684/1/V2, wordt juist in zo een geval van een vreemdeling verwacht ermee bekend te zijn dat hij in een opvolgende aanvraag die motieven voor en dat proces van die gestelde bekering kan beschrijven. Zoals de staatssecretaris terecht betoogt, geldt het vereiste dat een vreemdeling de motieven voor en het proces van een gestelde bekering inzichtelijk maakt thans te meer, nu de vreemdeling blijft bij de gestelde bekering in Iran en die bekering eraan zou hebben bijgedragen dat in Nederland een echte en oprechte bekering, eindigend in een doop, tot stand is gekomen. Door te overwegen dat voor de beoordeling van de geloofwaardigheid van de bekering in Nederland niet ter zake doet dat de staatssecretaris de gestelde eerdere bekering in Iran niet aannemelijk heeft geacht, is de rechtbank eraan voorbijgegaan dat de vreemdeling zelf een verband heeft gelegd tussen zijn bekering in Iran, waarvan thans in rechte vaststaat dat hij deze niet aannemelijk heeft gemaakt, en de motieven voor en het proces van de gestelde bekering in Nederland. De staatssecretaris heeft dan ook in het kader van het onderzoek naar de oprechtheid van de gestelde bekering in Nederland terecht de verklaringen van de vreemdeling over die eerdere bekering in Iran betrokken en van de vreemdeling verlangd dat hij het verband tussen die bekering in Iran en de motieven voor en het proces van de gestelde bekering in Nederland inzichtelijk maakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b3ca3c878f8bba71239f9de4ed07db45fc37e2b78168ad53c4f5080da7b7585b | shasum -a 256