Alinea 45 Raad van State 30 december 2015

Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat het college in deze bewijsvoering niet is geslaagd, omdat niet buiten redelijke twijfel is komen vast te staan dat artikel 30, eerste lid, van de Huisvestingswet is overtreden. Het college heeft bij het opleggen van de boete met de enkele verwijzing naar de omstandigheid dat volgens de Basisregistratie personen vanaf 2006, 2008 dan wel 2009 personen op de adressen van de woonruimten [zes huisnummers] geregistreerd zijn geweest, in het licht van hetgeen [wederpartij] daartegen heeft ingebracht, niet aangetoond dat die woonruimten ook op enig moment voor permanente bewoning bestemd zijn geweest. De rechtbank heeft daarbij terecht in aanmerking genomen dat het om een voormalig kantoorpand gaat dat niet eerder tot de woonruimtevoorraad heeft behoord en dat [wederpartij] gemotiveerd uiteen heeft gezet dat de woonruimten na de verbouwing steeds bestemd zijn geweest voor tijdelijk verblijf van onder meer expats die hun hoofdverblijf elders hadden. Hieruit volgt dat niet buiten twijfel is komen vast te staan dat de woonruimten na de verbouwing voor permanente bewoning zijn gebruikt en dat [wederpartij], door de woonruimten voor logiesverblijf te gebruiken, artikel 30, eerste lid, van de Huisvestingswet heeft overtreden. Voor zover het college met het eerst in hoger beroep overgelegde stuk van 16 oktober 2015, zijnde een nieuw bewijsmiddel, heeft beoogd om alsnog dragend bewijs van de overtreding te leveren, wat daar ook van zij, gaat de Afdeling hieraan onder verwijzing naar hetgeen in 6.2. is overwogen, voorbij.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f5785bf06381a675858eba53d3407dcca9ef014cd784788ce0d521ec36f338c3 | shasum -a 256