Alinea 37 Raad van State 18 februari 2015

3.1. Niet in geschil is dat het pand voorafgaand aan de verbouwing bijna vierentwintig jaar vrijwel onafgebroken door één huishouden bewoond is geweest. Reeds hierom heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat in het pand, voorafgaand aan de verbouwing, zelfstandige woonruimte aanwezig was als bedoeld in artikel 30, tweede lid, gelezen in samenhang met artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Huisvestingswet. De verwijzing door [appellant] naar onderscheiden bestemmingplannen doet daaraan niet af, reeds omdat het gebruik van het pand als woonruimte in overeenstemming is met het op 26 september 2001 in werking getreden bestemmingsplan Wilhelminapark en omgeving en de op 20 november 2009 in werking getreden herziening daarvan. De verwijzing naar het besluit van 11 februari 2000 doet daaraan evenmin af, omdat dit besluit geen betrekking heeft op het pand. [appellant] heeft voorts, mede gelet op hetgeen hiervoor wordt overwogen, niet aannemelijk gemaakt dat bewoning van het pand, voorafgaand aan de verbouwing, van wezenlijke voorzieningen buiten het pand afhankelijk was. De enkele stelling dat de huurprijs toentertijd relatief laag was, is daarvoor onvoldoende. Hierbij zij opgemerkt dat het college zich nimmer op het standpunt heeft gesteld dat het pand niet voor bewoning door een huishouden geschikt was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4d1a52be7da2b3be4f47587c686744e48e227c0ac2db9525fb597e7a7f828569 | shasum -a 256