Alinea 39 Raad van State 25 februari 2015

4.5. Voorts bestaat geen aanleiding voor het oordeel dat artikel 12, tweede lid, aanhef en onder e, van de Wrb een met artikel 14 van het EVRM strijdig ongerechtvaardigd onderscheid maakt tussen ondernemers en niet-ondernemers. De Afdeling acht de reden voor het gemaakte onderscheid, zoals uiteengezet in voormelde totstandkomingsgeschiedenis, gerechtvaardigd. De rechtsbijstandskosten die voortvloeien uit de bedrijfsvoering van de rechtzoekende dienen voor zijn rekening en risico als ondernemer te komen, omdat deze kunnen worden gerekend tot de normale risico's verbonden aan de deelname aan het economisch verkeer als ondernemer. Dat, zoals [appellant] stelt, ook niet-ondernemers op allerlei manieren aan het economisch verkeer deelnemen, leidt niet tot een ander oordeel. Niet-ondernemers nemen immers geen ondernemersrisico en bevinden zich derhalve niet in eenzelfde positie als ondernemers. Daarnaast kan de ondernemer, wanneer hij als particulier rechtsbijstand behoeft, evenals een niet-ondernemer een beroep doen op het stelsel van gesubsidieerde rechtsbijstand. Ondernemers verkeren, voor zover het gaat om rechtsbelangen die niet in verband staan met hun beroep of bedrijf, derhalve in eenzelfde positie als alle andere natuurlijke personen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d5e3749cc8b0e4ab4d9967dc9bd62867b18295ec961f5d55bc9892345298f1e0 | shasum -a 256