Alinea 43 Raad van State 18 maart 2015

Anders dan [appellant] heeft aangevoerd, heeft het college niet méér vergund dan door [vergunninghouder] is aangevraagd door in voorschrift I een aan het geurrapport ontleende maximale geuremissie van 200 MouE per uur voor te schrijven. Het voorschrijven van deze emissienorm brengt wel met zich dat, zoals [appellant] op zichzelf met juistheid heeft gesteld, het mogelijk is om bij een lagere dan de maximaal vergunde productie te volstaan met een lagere geurreductie dan de maximaal haalbare 85%. Dit doet er echter niet aan af dat ook bij een lagere productie de geuremissie maximaal 200 MouE per uur mag bedragen. [appellant] heeft niet bestreden dat die norm op zichzelf aanvaardbaar is en ook bij een lagere productie en de door hem gestelde geurreductie van slechts 65% kan worden nageleefd. Het betoog van [appellant] geeft dan ook geen aanleiding voor het oordeel dat het college aan de vergunning het voorschrift had moeten verbinden dat altijd een geurreductie van 85% moet worden behaald. Voor zover [appellant] vreest dat de luchtwasser op bepaalde momenten niet zal worden gebruikt omdat niet altijd een geurreductie van 85% behoeft te worden behaald, heeft [vergunninghouder] ter zitting onweersproken gesteld dat de luchtwasser een integraal onderdeel van het systeem vormt waardoor de te reinigen lucht te allen tijde door de luchtwasser wordt geleid. Reeds daarom bestaat geen aanleiding voor het oordeel dat het college ter zake een nader voorschrift had moeten stellen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bef2e422e2eb796753f8e740a783f87e333389732d705897757ee5d83f655664 | shasum -a 256