Alinea 30 Raad van State 20 april 2016

4. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de minister niet in strijd met artikel 4 van de Wob heeft gehandeld en in voldoende mate heeft voldaan aan zijn inspanningsverplichting. Hiertoe voert hij aan dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat mocht worden volstaan met een telefonische rondvraag bij de CVOM, het Ministerie van Veiligheid en Justitie en het Landelijk Parket van het OM en geen navraag bij [bedrijf] als opdrachtgever noodzakelijk was. Niet beslissend is dat [bedrijf] geen bestuursorgaan is. Bovendien is niet duidelijk of de minister wel de juiste personen bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie en het Landelijk Parket heeft gesproken. De rechtbank heeft voorts niet onderkend dat uit een van de openbaar gemaakte documenten volgt dat het Landelijk Parket als opdrachtgever bij de herinrichting van het kantoor van de CVOM betrokken is geweest. Derhalve is niet uitgesloten dat de gevraagde documenten in het bezit zijn van het Landelijk parket. Of de gevraagde documenten al dan niet onder het Landelijk Parket berusten is bovendien een afweging die uitsluitend is voorbehouden aan het Landelijk Parket. Die afweging heeft de minister niet kunnen maken. De minister had dus niet mogen afzien van het doorsturen van het Wob-verzoek. De rechtbank heeft niet onderkend dat de minister niet de nodige zorgvuldigheid heeft betracht bij het nemen van het besluit, aldus [appellant]. Hiertoe verwijst hij naar de uitspraak van de Afdeling van 20 oktober 2010 in zaak nr. 201001965/1/H3.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0af246c33a2e9d796a409b8c5ebe656c4713463b71d28fafe93f1130a591d611 | shasum -a 256