Alinea 36 Raad van State 1 juni 2016

3. [appellant A] en [appellant B] betogen verder dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de aanwijzing Opiumwet, voor zover daarin de voorraad softdrugs van coffeeshops op 500 gram is gemaximeerd, onverbindend is en dat het beleid onredelijk is. [appellant A] en [appellant B] wijzen daartoe naar de zogenoemde achterdeurproblematiek. In dat kader voeren zij aan dat een coffeeshop niet kan functioneren met een voorraad softdrugs van maximaal 500 gram, zodat, om de continuïteit van de bedrijfsvoering te kunnen garanderen, de noodzaak bestaat extern een voorraad softdrugs aan te houden waarmee de coffeeshop voortdurend van softdrugs van een zekere kwaliteit kan worden voorzien. Deze noodzaak wordt door de strafrechter onderkend in onder meer het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 16 oktober 2014, ECLI:NL:RBAMS:2014:7083, en het arrest van Gerechtshof Den Haag van 2 juli 2014, ECLI:NL:GHDHA:2014:2207. In het rechtbankvonnis heeft deze onderkenning, in het licht van de omstandigheden van het geval, waaronder de omstandigheid dat de verdachte in het kader van de exploitatie van een coffeeshop, tezamen en in vereniging met een ander, opzettelijk een grote hoeveelheid softdrugs in een bedrijfspand aanwezig heeft gehad, ertoe geleid dat de strafrechter geen straf of maatregel aan de verdachte heeft opgelegd. In bedoeld arrest heeft deze onderkenning, in het licht van de omstandigheden van het geval, ertoe geleid dat de strafrechter het openbaar ministerie niet ontvankelijk heeft geacht om verdachte verder te vervolgen voor het in meer dan één pand aanwezig hebben van grote hoeveelheden softdrugs die voor verkoop in meer dan één coffeeshop waren bestemd. Gelet hierop zijn de aanwijzing Opiumwet en het beleid in strijd met de beginselen van rechtszekerheid, evenredigheid en zorgvuldigheid en met het willekeurverbod, aldus [appellant A] en [appellant B].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3039a686ca382229652e17e84466b8f382f38c409dd70fe7221084dfbc9e8868 | shasum -a 256