Alinea 107 Raad van State 27 januari 2016

Ook de notie van de vervaltermijn laat zich in de onderhavige context echter niet zonder meer toepassen. Zoals ook uit de hiervoor (onder 4) besproken voorbeelden uit de fiscale wetgeving blijkt, betreffen vervaltermijnen in het algemeen de uitoefening van een bevoegdheid, zoals bijvoorbeeld de bevoegdheid tot het vaststellen van een aanslag. Een parallel met de toekenning van een tegemoetkoming op grond van de Awir ligt in dit opzicht niet voor de hand, omdat het onmogelijk maken van die toekenning niet in het belang van de aanvrager zou zijn. Ondanks de nadruk die (ook door de wetgever) op de bevoorschotting wordt gelegd en ondanks het marginaliseren van de toekenning van de tegemoetkoming als een beslismoment van "een hoog formeel gehalte" (zie hiervoor onder 3.2), komt het uiteindelijk wel degelijk op die toekenning aan. Eerst met die toekenning komt de aanspraak van de aanvrager vast te staan en verliest het eerder verleende voorschot (tot het bedrag van de tegemoetkoming) zijn voorlopige karakter. Zou de Belastingdienst/Toeslagen niet langer bevoegd zijn de tegemoetkoming toe te kennen, dat zou dat minst genomen vragen oproepen over de status van het verleende voorschot. Als vaststaat dat een tegemoetkoming niet meer kan worden toegekend, lijkt daarmee ook het lot van het op een dergelijke tegemoetkoming anticiperende voorschot te zijn bezegeld: althans in civielrechtelijk perspectief gebiedt de logica te aanvaarden dat een dergelijk voorschot alsdan als onverschuldigd betaald heeft te gelden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ba1380742082f667a98a34a72dd8f873153d05d3516d87d991f30b0200479b72 | shasum -a 256