Alinea 117 Raad van State 27 januari 2016

Het civiele recht kent verjaringstermijnen en vervaltermijnen. Verjaring raakt de rechtsvordering tot het geldend maken van een aan een verbintenis ontsproten recht, maar laat die verbintenis als zodanig in stand; die verbintenis blijft na een geslaagd beroep op verjaring als natuurlijke verbintenis voortbestaan. In de onderhavige zaken ligt een vergelijking met vervaltermijnen meer voor de hand. Verval doet de bevoegdheid waarop de vervaltermijn betrekking heeft, tenietgaan. Het lijkt overigens niet in het belang van de aanvrager een dergelijk rechtsgevolg te verbinden aan de bevoegdheid van de Belastingdienst/Toeslagen om überhaupt een tegemoetkoming toe te kennen. Vervaltermijnen zijn in het algemeen korter dan verjaringstermijnen. De hiervoor gegeven voorbeelden van verjaringstermijnen betroffen termijnen van drie, vijf en twintig jaren, waarbij men overigens erop bedacht moet zijn dat de aanvang van de verjaringstermijn in bepaalde gevallen van de subjectieve wetenschap van de schuldeiser afhankelijk is. Zoals uit de gegeven voorbeelden blijkt, is het verval van een bevoegdheid niet steeds aan het verloop van een vaste termijn van bijvoorbeeld vijf jaren (zoals de uiterste vervaltermijn van artikel 4:85 van het BW) gekoppeld. In bepaalde gevallen treedt verval van een bevoegdheid in na ommekomst van een redelijke, daartoe door een belanghebbende gestelde, termijn. 6. Termijnen in het algemeen bestuursrecht 6.1 Beslistermijnen in de Awb

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ba1380742082f667a98a34a72dd8f873153d05d3516d87d991f30b0200479b72 | shasum -a 256