Alinea 24 Raad van State 27 januari 2016

De rechtbank Rotterdam heeft geoordeeld dat de wetgever met de gedetailleerde regeling van de door de Belastingdienst/Toeslagen in acht te nemen termijnbepalingen van de artikelen 19, 20 en 21 onmiskenbaar heeft beoogd de aanvrager van een toeslag de nodige zekerheid te bieden binnen welk tijdsbeslag hij definitief weet waaraan hij toe is. Daarbij geldt volgens de rechtbank als uitgangspunt dat, buiten het geval van een wijziging van het inkomen (artikel 20 van de Awir), de toeslag binnen de in artikel 19 gestelde termijnen definitief wordt vastgesteld en vervolgens slechts binnen de in artikel 21, tweede lid, gestelde termijn van vijf jaren onder voorwaarden ten nadele van de belanghebbende kan worden herzien. Voor de beoordeling van het begrip "redelijke termijn" als bedoeld in artikel 19, vierde lid, van de Awir heeft de rechtbank een aanknopingspunt gevonden bij de termijn van vijf jaren van artikel 21. Dat sluit volgens de rechtbank ook aan bij andere termijnen in het belastingrecht en het algemeen bestuursrecht. In het onderhavige geval is de redelijke termijn op 31 december 2013 geëindigd. Het betoog van de Belastingdienst/Toeslagen dat het niet in acht nemen van een redelijke termijn geen rechtsgevolg heeft, treft naar het oordeel van de rechtbank geen doel. Volgens de rechtbank is het aan de Belastingdienst/Toeslagen om zijn interne besluitvormingsprocedure zo in te richten dat hij zijn besluiten neemt binnen de daarvoor bij de wet gestelde termijn of, indien er een gegronde reden is dat deze termijn in een concreet geval niet haalbaar is, binnen de maximaal nog redelijk te achten termijn, bedoeld in artikel 19, vierde lid.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ba1380742082f667a98a34a72dd8f873153d05d3516d87d991f30b0200479b72 | shasum -a 256