Onder 4.3. Raad van State 22 juni 2016

Uit de geschiedenis van de totstandkoming van de implementatiewetgeving (Kamerstukken II, vergaderjaar 2014/15, 34 088, nr. 3, blz. 9) blijkt dat de wetgever deze beoordelingssystematiek van de Procedurerichtlijn volledig heeft willen implementeren, omdat dat voordelen biedt voor een effectieve en efficiënte inrichting van de asielprocedures en de rechtsbescherming in asielzaken. De staatssecretaris - de Nederlandse beslisautoriteit - kan daarom nu met toepassing van de Vw 2000 een opvolgende asielaanvraag op verschillende manieren afdoen, als hij deze niet inwilligt en een verblijfsvergunning verleent. Zo kan hij een opvolgende asielaanvraag onder meer met toepassing van artikel 30a, eerste lid, aanhef en onder d, van de Vw 2000, niet-ontvankelijk verklaren, als het een opvolgende asielaanvraag is waaraan de vreemdeling geen nieuwe elementen of bevindingen ten grondslag heeft gelegd of waarin geen relevante nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn gekomen. Als dit niet mogelijk is, bijvoorbeeld omdat op het beroep van die vreemdeling tegen de afwijzing van de eerste asielaanvraag door de rechtbank nog niet is beslist, kan de staatssecretaris een opvolgende asielaanvraag van die vreemdeling afwijzen met toepassing van artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb; Kamerstukken II, vergaderjaar 2014/15, 34 088, nr. 3, blz. 12). Daarnaast kan de staatssecretaris een opvolgende asielaanvraag met toepassing van artikel 30b, eerste lid, aanhef en onder g, van de Vw 2000 afwijzen als kennelijk ongegrond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7d727a70643195501856290c3258bf43f5f0f425a1afc47470a3ffbd904a6c2d | shasum -a 256