Alinea 38 Raad van State 3 februari 2016

3.4. Vaststaat dat de vreemdelingen geen vergoeding hebben ontvangen voor het verrichten van de proefwerkzaamheden op 4 december 2013. De rechtbank heeft terecht overwogen dat uit voormelde verklaringen van de wettelijke vertegenwoordiger van [bedrijf] en de vreemdelingen niet zonder meer volgt dat de vreemdelingen voor die werkzaamheden een vergoeding zouden ontvangen. Niet is komen vast te staan dat [bedrijf] en de vreemdelingen hierover afspraken hebben gemaakt. De enkele verklaring van de wettelijke vertegenwoordiger van [bedrijf] dat de directeur zelf wel het idee had om de vreemdelingen een vergoeding van € 10,00 of € 20,00 voor de proefwerkzaamheden te geven, is onvoldoende concreet om daaruit af te leiden dat de vreemdelingen voor die werkzaamheden zouden worden betaald. Verder hebben [vreemdeling A] en [vreemdeling C] weliswaar verklaard dat zij een vergoeding van € 70.00 à € 80,00 dan wel € 80,00 tot € 100,00 verwachtten, maar de rechtbank heeft terecht overwogen dat niet uit te sluiten valt dat die verklaringen betrekking hebben op een toekomstige salariëring bij een eventuele indiensttreding bij of inhuur door [bedrijf] per 1 januari 2014. De verklaringen bieden op dit punt in ieder geval geen helderheid. Het beroep van de minister op voormelde uitspraak van de Afdeling van 29 april 2015 in zaak nr. 201406210/1/V6, kan hem niet baten, reeds nu in die zaak uit de verklaringen wel voldoende bleek van het voornemen om de desbetreffende vreemdeling in dienst te nemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5ffb67b9dc96cfcab9be74defc089e520ad3f7b4fac40fdcac41dc2b4646250 | shasum -a 256