Onder 5.15 Raad van State 20 juli 2016

De Procedurerichtlijn schrijft immers voor dat een land voor een bepaalde verzoeker alleen als veilig land van herkomst kan worden beschouwd, nadat zijn verzoek afzonderlijk is behandeld. (zie noot 157) De ratio achter die afzonderlijke behandeling is dat het voor verzoekers mogelijk moet zijn het rechtsvermoeden dat het land als veilig land van herkomst kan worden aangemerkt te weerleggen en aan te voeren dat het land in hun geval niet veilig is. (zie noot 158) Volgens de richtlijn kan een land, dat als veilig land van herkomst is aangemerkt, voor een bepaalde verzoeker dan ook alleen als veilig land van herkomst worden beschouwd, wanneer die verzoeker 'geen substantiële redenen heeft opgegeven' om het land in zijn specifieke omstandigheden niet als veilig land van herkomst te beschouwen ten aanzien van de vraag of hij in aanmerking komt voor internationale bescherming (in andere taalversies: 'has not submitted any serious grounds', 'n’a pas fait valoir de raisons sérieuses' en 'keine schwerwiegenden Gründe vorgebracht hat' ). (zie noot 159) Er moet dus altijd een individuele beoordeling plaatsvinden en de vreemdeling moet de aanmerking van het land van herkomst als veilig in zijn geval kunnen bestrijden. Die aanmerking kan immers, gelet op de aard van de aan de aanmerking ten grondslag liggende beoordeling door de staatssecretaris, geen absolute waarborg vormen voor de veiligheid van onderdanen van het desbetreffende land. (zie noot 160)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef13ad84cf21c3e431834c2a43dec95e99cbe82b98762cb91b4ab65b0a89bf42 | shasum -a 256