Alinea 38 Raad van State 20 juli 2016

6. [appellante] verwijst naar het in artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: het EVRM) beschermde recht op eerbiediging van het privéleven en familie- en gezinsleven en betoogt dat de rechtbank de vraag of zich feiten en omstandigheden voordoen, waaruit, gelet op dit recht, een positieve verplichting tot toewijzing van een urgentieverklaring voortvloeit, ten onrechte ontkennend heeft beantwoord. [appellante] voert daartoe aan dat haar kinderen in Amsterdam zijn geboren en tot aan hun vertrek naar Ghana in 2012 bij haar in Amsterdam hebben gewoond. De omstandigheid dat zij haar kinderen toen noodgedwongen bij familie in Ghana heeft moeten onderbrengen, heeft het leven van haar en haar kinderen ontwricht. In de kamer die zij daarna heeft gehuurd kon zij haar kinderen niet huisvesten. Om het gezin te kunnen herenigen is het noodzakelijk dat het gezin over woonruimte in de regio Amsterdam kan beschikken. [appellante] voert voorts aan dat zij economisch aan Amsterdam is gebonden. Haar kinderen zijn van haar afhankelijk en kunnen niet elders in Nederland wonen. Het is voor haar niet mogelijk om met twee kinderen een andere kamer te huren, omdat een kamerverhuurder niet de voorkeur zal geven aan een alleenstaande moeder met twee kinderen. Zonder nadere toelichting beroept [appellante] zich in het kader van dit betoog voorts op het Verdrag inzake de rechten van het kind (hierna: het IVRK), artikel 16 en artikel 31, aanhef en onder 2, van het Europees Sociaal Handvest (hierna: het ESH). Onder verwijzing naar de in het kader van artikel 8 van het EVRM aangevoerde omstandigheden, maar eveneens zonder nadere toelichting, beroept [appellante] zich ten slotte op artikel 2.6.11, eerste lid, van de verordening.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d4db04a4d7a416548ff7839a1188d11288a5cd4d082dd2524442392b8d377e98 | shasum -a 256