Alinea 29 Raad van State 3 februari 2016

4. [appellant] betoogt verder dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de korpschef hem geen dwangsom is verschuldigd. Aan deze aangevallen overweging heeft de rechtbank ten grondslag gelegd dat de brief van [appellant] van 14 december 2013, waarmee hij de korpschef heeft gemaand een besluit op het door hem gemaakte bezwaar te nemen, niet als een ingebrekestelling in de zin van artikel 4:17, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) kan worden aangemerkt, omdat de korpschef deze brief heeft ontvangen voordat de ingevolge artikel 7:10, eerste lid, van de Awb geldende beslistermijn (hierna: de beslistermijn) was verstreken. [appellant] voert hiertoe aan dat de berekening van de beslistermijn door de rechtbank om twee redenen onjuist is. In de eerste plaats is de rechtbank ten onrechte ervan uitgegaan dat de korpschef het besluit van 23 augustus 2013, waarop geen verzenddatum is aangebracht, eerst op 28 augustus 2013 heeft verzonden. In de tweede plaats heeft de rechtbank niet onderkend dat de beslistermijn, ingevolge artikel 7:10, tweede lid, van de Awb, niet wordt opgeschort vanaf de dag na die waarop het bestuursorgaan de zogenoemde herstelverzuimbrief als bedoeld in artikel 6:6 van de Awb heeft verzonden, maar vanaf de dag na die waarop de indiener van het bezwaarschift die herstelverzuimbrief heeft ontvangen. Nu een herstelverzuimbrief geen besluit is, moet immers worden aangesloten bij de ingevolge artikel 37, derde lid, van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek geldende ontvangsttheorie, welke bepaling ingevolge artikel 59 van Boek 3 van deze wet ook buiten het vermogensrecht van toepassing is, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/21e5c1cf938ac67596f677e2af76dfc93d948d1e2079941345157b772895735f | shasum -a 256