Alinea 26 Raad van State 3 februari 2016

2.3. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de SWUR in redelijkheid heeft kunnen afzien van toepassing van de hardheidsclausule. [appellant] heeft ook bij de Afdeling niet aannemelijk gemaakt dat oma en andere familieleden niet meer regelmatig kunnen helpen met de zorg voor [zoon] indien zijn gezin in IJsselmonde of Charlois zou wonen. Weliswaar heeft arts J.J. van Ham op 27 maart 2014 verklaard dat een verhuizing naar een andere deelgemeente dan Feijenoord betekent dat de noodzakelijke mantelzorg door de familie niet meer kan worden geboden, maar deze stelling heeft zij niet met feiten of omstandigheden onderbouwd. In dat kader is van belang dat zij weliswaar op 26 juni 2014 heeft verklaard dat het niet verantwoord is om met [zoon] met het openbaar vervoer te reizen, maar er is niet gebleken dat oma en andere familieleden niet naar de wijken IJsselmonde en Charlois kunnen reizen. Ten aanzien van oma wordt hierbij betrokken dat zij weliswaar slecht ter been is, maar dat ze thans [zoon] - die twee straten verder woont - lopend bezoekt. [appellant] heeft dan ook niet aannemelijk gemaakt dat oma niet in staat is om lopend van en naar de bus- of tramhalte te gaan nabij haar eigen woning en de woning van [appellant]. Derhalve is evenmin aannemelijk gemaakt dat oma niet met het openbaar vervoer zou kunnen reizen naar de wijken IJsselmonde en Charlois. Dat hieraan kosten zijn verbonden, geeft geen grond voor een ander oordeel omdat het doel van de verlening van een urgentieverklaring is dat op korte termijn een noodsituatie wordt opgelost. Daarbij kan niet ieder mogelijk nadeel van een te bieden oplossing worden uitgesloten. Ware dit anders dan zou dit de urgentieverklaring dusdanig kunnen beperken dat het vrijwel onmogelijk wordt op korte termijn de noodsituatie op te lossen. Bij het vorenstaande oordeel betrekt de Afdeling voorts dat een beperking van de urgentieverklaring tot de deelgemeente Feijenoord niet de door [appellant] gewenste garantie biedt dat hij op zeer korte afstand van oma kan blijven wonen nu deze deelgemeente uiteraard groter is dan de twee straten waarin zij thans wonen. Derhalve vormt dit evenmin een garantie dat oma [zoon] in geval van een verhuizing lopend kan blijven bezoeken. Zoals onder meer volgt uit de uitspraak van de Afdeling van 23 mei 2013 (in zaak nr. 201302213/1/V3) heeft de rechtbank voorts terecht geoordeeld dat de bestuursrechter gelet op artikel 3, eerste lid, van het IVRK dient te toetsen of het bestuursorgaan zich voldoende rekenschap heeft gegeven van de belangen van het kind en of het bij de uitoefening van zijn bevoegdheden binnen de grenzen van het recht is gebleven. De rechtbank heeft gelet op het vorenstaande terecht geconcludeerd dat de SWUR zich voldoende rekenschap heeft gegeven van de belangen van de kinderen van [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7cd32fb367c689b5f465bb9af7f865d72ba04b4a42739443bb93b306ebbdda14 | shasum -a 256