Alinea 36 Raad van State 21 september 2016

3. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte tot de conclusie is gekomen, dat hij niet aan de bij het besluit van 24 februari 2014 opgelegde last heeft voldaan. Hij voert hiertoe aan dat de rechtbank ten onrechte de feitelijke situatie doorslaggevend heeft geacht bij beantwoording van de vraag of sprake is van kamergewijze verhuur in de zin van artikel 1.18, eerste lid, aanhef en onder b, van het Bouwbesluit 2012. Volgens [appellant] is voor beantwoording van deze vraag de bedoeling van de verhuurder bepalend. [appellant] stelt in dit verband dat in de Nota van toelichting bij het Bouwbesluit 2012 is opgemerkt dat voor beantwoording van de vraag of sprake is van meerdere wooneenheden van belang is of het de bedoeling van de eigenaar is om kamers afzonderlijk te laten bewonen. Daarnaast stelt [appellant] dat uit het inspectierapport van 24 juli 2014, aan de hand waarvan het algemeen bestuur heeft vastgesteld dat niet aan de last is voldaan, niet volgt dat in de woning vijf wooneenheden in gebruik zijn tegen een vergoeding. Volgens [appellant] was hoogstens sprake van drie verhuurde wooneenheden en werd een wooneenheid bewoont door [appellant]. Ook stelt [appellant] dat de rechtbank de na de inspectie op 24 juli 2014 gedane verklaring van [persoon] dat zij geen kamer huurt bij [appellant], ten onrechte niet geloofwaardig heeft geacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/881208882257bfcddad3d8d1eb218a030fc3a9cecd888769b0c3c0d9ff6bb690 | shasum -a 256