Alinea 57 Raad van State 21 september 2016

7.1. Hetgeen [appellant] betoogt geeft geen aanleiding voor het oordeel dat de rechtbank er ten onrechte van is uitgegaan dat de hoogte van de dwangsom van € 15.000,00 in redelijke verhouding staat tot de zwaarte van het geschonden belang en de beoogde werking van de dwangsom. Weliswaar heeft [appellant] wat betreft de brandveiligheid enkele maatregelen genomen die naast het beëindigen van de kamergewijze verhuur waren voorgeschreven in het besluit van 3 december 2013, maar dit betekent niet dat het doen van een gebruiksmelding geen betekenis meer had. Het doen van de gebruiksmelding had het bevoegd gezag aanleiding kunnen geven tot het opleggen van nadere voorwaarden. Daarnaast is de rechtbank er terecht vanuit gegaan dat van een dwangsom een zodanige prikkel moet uitgaan dat aan de last wordt voldaan en dat nu is gebleken dat de dwangsom van € 5.000,00 een onvoldoende prikkel vormde voor [appellant] om aan de eerder opgelegde last te voldoen, een dwangsom € 15.000,00 niet onevenredig is. Voorts volgt uit de door [appellant] genoemde uitspraak van 13 maart 1996 niet dat het algemeen bestuur bij het vaststellen van de hoogte van de dwangsom geen rekening mocht houden met de geschatte huurinkomsten van [appellant]. In deze uitspraak is overwogen dat geen rekening mag worden gehouden met het voordeel dat de overtreder heeft genoten doordat een eerdere dwangsom niet kon worden geëffectueerd. Dit zegt niets over het rekening houden met de door de overtreder genoten inkomsten. Gelet hierop is er voorts geen aanleiding voor het oordeel dat de rechtbank er ten onrechte van is uitgegaan dat het algemeen bestuur in redelijkheid heeft kunnen besluiten tot opleggen van een dwangsom van € 15.000,00.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/881208882257bfcddad3d8d1eb218a030fc3a9cecd888769b0c3c0d9ff6bb690 | shasum -a 256