Alinea 31 Raad van State 3 februari 2016

4.1. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 24 juli 2013 in zaak nr. 201212016/1/V6), volgt uit de RWN en de Handleiding dat het aan de desbetreffende verzoeker is om zijn identiteit en nationaliteit aan te tonen en dat het aan de staatssecretaris is om te beoordelen of de identiteit en nationaliteit van de desbetreffende verzoeker met de door hem overgelegde stukken zijn komen vast te staan. Zoals de Afdeling voorts eerder heeft overwogen (uitspraak van 5 oktober 2011 in zaak nr. 201101945/1/V6) is de verlening van het Nederlanderschap, wegens de daaraan verbonden gevolgen, een zaak van groot gewicht en is de staatssecretaris dan ook bevoegd om op de daartoe geëigende wijze bewijs van de gestelde identiteit en nationaliteit van de desbetreffende verzoeker te verlangen. Gelet hierop heeft de staatssecretaris zich in het besluit van 21 november 2014 terecht op het standpunt gesteld dat het in de naturalisatieprocedure aan hem is om te beoordelen of de verzoeker met de door hem overgelegde documenten zijn nationaliteit heeft aangetoond. Uit het vorenstaande volgt dat, anders dan [appellant] betoogt, de staatssecretaris in deze procedure niet zonder meer is gebonden aan de door de Guinese ambassade aan de door [appellant] overgelegde documenten toegekende waarde. De verwijzing naar de website van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkrelaties en de uitlatingen van de staatssecretaris leidt niet tot een ander oordeel, reeds omdat die website en uitlatingen geen betrekking hebben op de naturalisatieprocedure. Nu de staatssecretaris de echtheid van de door [appellant] in deze procedure overgelegde paspoorten met verwijzing naar de verklaringen van onderzoek heeft betwist, treft de verwijzing naar de onder 4 vermelde uitspraak van 28 augustus 2014 evenmin doel. Het betoog faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc80a4ab7b98a6adf30f0e3b3da1511fd52b3d275da61b65c16e7119b40013db | shasum -a 256