Alinea 25 Raad van State 5 oktober 2016

2. De rechtbank heeft geoordeeld dat de Belastingdienst/Toeslagen zich terecht op het standpunt heeft gesteld, dat [appellant] over 2008, 2009 en 2010 geen recht heeft op kinderopvangtoeslag. De gastouderopvang door tussenkomst van gastouderbureau [bureau B] heeft niet op grond van een overeenkomst plaatsgevonden en de overeenkomsten met de gastouderbureaus [bureau A] en [bureau C] zijn onvolledig waardoor voor die opvang niet aan de wettelijke eisen is voldaan. Voor de jaren 2008 en 2009 bestaat evenmin recht op kinderopvangtoeslag omdat [appellant] niet een deel van de kosten van gastouderopvang zelf heeft betaald. Voorts heeft overschrijding van de termijn van artikel 19 van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (hierna: de Awir) geen gevolgen. Verder heeft de Belastingdienst/Toeslagen niet in strijd met het legaliteitsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel gehandeld. Dat [appellant] niet bekend was met de uit de wet voortvloeiende voorwaarden waaraan moet zijn voldaan om voor kinderopvangtoeslag in aanmerking te komen komt voor haar risico en rekening. Dat de Belastingdienst/Toeslagen pas in 2012 om gegevens zou hebben gevraagd is niet van belang, omdat de wettelijke verplichting vanaf het begin gold. Voorts kunnen aan de brochure van de Belastingdienst/Toeslagen geen rechtens te honoreren verwachtingen worden ontleend. Aan de verlening van een voorschot kan evenmin het gerechtvaardigde vertrouwen worden ontleend dat een met dat voorschot overeenkomende aanspraak op toeslag bestaat. De herziening naar nihil is niet disproportioneel is. Als de ouder kan aantonen dat hij een deel van de kosten van kinderopvang heeft voldaan, betekent dat niet dat hij aanspraak kan maken op een evenredig lager voorschot. Het beroep op artikel 3:4 van de Awb faalt, omdat artikel 26 van de Awir dwingend voorschrijft dat als een herziening tot een terug te vorderen bedrag leidt, de belanghebbende het gehele bedrag van de terugvordering is verschuldigd. Het beroep op artikel 4:84 van de Awb faalt eveneens, omdat herzieningen en vaststellingen op nihil niet zijn gebaseerd op een beleidsregel. Verder heeft [appellant] niet aannemelijk gemaakt dat het bij haar beroep op het gelijkheidsbeginsel gaat om gelijke gevallen. Tenslotte heeft de Belastingdienst/Toeslagen kunnen afzien van het horen van [appellant] in bezwaar, aldus de rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d67eb16451a9f95a34b40f5ccfd845bfc09fa6b78a7bacd09bf5b2064d4df934 | shasum -a 256