Alinea 46 Raad van State 28 januari 2016

6. [appellant A] en [appellant B] betogen verder dat de rechtbank heeft miskend dat de burgemeester aanleiding had moeten zien van artikel 6 van het Damoclesbeleid af te wijken wegens bijzondere omstandigheden. Er was slechts een minieme overschrijding van wat als gebruikershoeveelheid wordt aangemerkt. Verder hebben zij nooit overlast veroorzaakt. De burgemeester heeft zijn stelling dat vanuit de woning overlast werd veroorzaakt, niet met nader bewijs toegelicht. Zij hebben daarentegen verklaringen van omwonenden overgelegd dat zij geen overlast hebben ondervonden vanuit de woning, aldus [appellant A] en [appellant B]. Verder heeft de burgemeester onvoldoende rekening gehouden met hun belangen. Zij hebben geen familie of vrienden in de omgeving waar zij kunnen verblijven voor de duur dat de woning gesloten is. Ook hebben zij geen financiële middelen om elders woonruimte te huren. [appellant A] en [appellant B] doorlopen een schuldsaneringsproject en mogen geen nieuwe schulden maken. [appellant A] heeft een baan bij een zorginstelling voor jongeren met een beperking en draait wisselende diensten. Daarom kan zij niet in een crisisopvang verblijven. [appellant B] is recent bij een bedrijf als asbestsaneerder gaan werken. De opleiding daarvoor heeft de gemeente betaald. Daarvoor heeft hij ruim vier jaar werkloos thuis gezeten en als gevolg van de last dreigt hij die baan kwijt te raken. Daarnaast heeft de verhuurder van de woning de huurovereenkomst inmiddels ontbonden, aldus [appellant A] en [appellant B]. De gevolgen zijn dus erger dan enkel drie maanden sluiting van de woning.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/97973ea12fe1bb872a8b350f6c6caca20ced9ee4954c038eb4cad6298eda2dfb | shasum -a 256