Alinea 33 Raad van State 19 oktober 2016

4. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college het bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Hij voert aan dat de akte van eed of belofte niet via de Wahv-procedure te verkrijgen is en volgens de Hoge Raad wel relevant is voor de beoordeling of een boete rechtmatig is. In Wob-zaken waarin het eveneens enkel om de akte van eed of belofte ging, heeft de Afdeling geen misbruik van recht aangenomen. De tekst van de machtiging noopt volgens [appellant] tot efficiënt optreden, doordat de werkzaamheden van het aanvechten van verkeersboetes slechts gehonoreerd worden voor zover de boete wordt vernietigd en een proceskostenvergoeding wordt toegekend. Deze afspraken gelden ook voor eventuele Wob-procedures die ten behoeve van het controleren en aanvechten van de verkeersboete in voorkomende gevallen moeten worden gevoerd. Hij heeft slechts bezwaar gemaakt wegens het niet verstrekken van de akte van eed of belofte, omdat het besluit van 8 mei 2015 verder niet onrechtmatig is. Anders dan de rechtbank heeft overwogen, was er voor hem geen reden om alvorens bezwaar te maken telefonisch contact op te nemen met het college. Tot slot voert [appellant] aan dat deze zaak zich onderscheidt van de zaken die hebben geleid tot de uitspraken van 17 februari 2016, ECLI:NL:RVS:2016:395, ECLI:NL:RVS:2016:396 en ECLI:NL:RVS:2016:397, waarin de Afdeling heeft geoordeeld dat [gemachtigde] misbruik van recht maakt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fb2b6b331353d1cf998a2d32eeb3a993778a3bbdef0c87d5f2382266a45aa20d | shasum -a 256