Alinea 87 Raad van State 2 november 2016

Naar het oordeel van de Afdeling heeft de raad afdoende gemotiveerd waarom in dit geval met het toestaan van de zorginstelling in redelijkheid kan worden afgeweken van het algemene beleid om geen verstening in het buitengebied toe te staan. Daarbij wordt in ogenschouw genomen dat het onderhavige geval in het verlengde ligt van de situatie waarop met de Landgoednota reeds een uitzondering op het algemene beleid is gemaakt. Daarbij betrekt de Afdeling dat het toestaan van een zorgfunctie op een landgoed aansluit op hetgeen in paragraaf 2.3 van de Landgoednota ten aanzien van agrarische bedrijven wordt vermeld, namelijk dat een landgoed een logische stap in de ontwikkeling kan zijn en dat verbreding naar alternatieve vormen of nieuwe combinaties van zorg […] denkbaar zijn als basis voor een inkomen op langere termijn. Voorts is van betekenis dat het plan in lijn is met de doelstelling van de Landgoednota om nieuwe natuur te realiseren. De Afdeling merkt hierbij op dat niet valt in te zien dat water niet als natuur is aan te merken en voorts dat de ontsluitingsweg en parkeerplaatsen slechts op een beperkt deel van de gronden met een natuurbestemming zijn toegestaan, namelijk alleen op gronden met de aanduiding "ontsluiting" onderscheidenlijk "parkeerterrein". Zelfs als de ontsluitingsweg inclusief parkeerplaatsen niet zouden worden meegerekend, blijft er meer dan 12 ha natuur over. Wat de bebouwing betreft wordt het volume dat in geval van toepasselijkheid van de Landgoednota zou zijn toegestaan niet overschreden. Ook neemt de Afdeling in ogenschouw dat het plan in die zin beperkt is nu het aantal vaste zorgplaatsen maximaal 30 bedraagt. Tenslotte betrekt de Afdeling bij haar bovengenoemde oordeel dat, zoals hierna onder 16.1 wordt overwogen, het plan niet leidt tot onevenredige gevolgen voor het woon- en leefklimaat van appellanten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eb7deb3e8cfaa18a2163d1839df35b742cf0e9a9f4fa5f3d8ef475b4ffd049ce | shasum -a 256