Alinea 28 Raad van State 9 november 2016

5. De stichting betoogt in hoger beroep dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de door haar medewerkers verrichte werkzaamheden zijn ingedeeld in risicoklasse 2. Daartoe voert de stichting aan dat de rechtbank dat oordeel ten onrechte heeft gebaseerd op een passage uit de Nota van Toelichting bij het Arbeidsomstandighedenbesluit. De stichting verwijst naar een tabel bij een onderzoeksrapport van TNO waaruit zou volgen dat het verwijderen van beplating met incidentele breuk leidt tot een gemiddelde blootstelling van 6.000 vezels per kubieke meter binnen een range van 3.100-8.900 vezels per kubieke meter. Dit valt in risicoklasse 1, omdat het onder de grenswaarde van 10.000 vezels per kubieke meter ligt. Daarbij is volgens de stichting van belang dat de panelen niet verweerd waren, dat vandalen een incidentele breuk van de panelen hebben veroorzaakt en dat de huismeesters niet zijn blootgesteld aan asbestemissie als gevolg van het breken van panelen. Volgens de stichting is de rechtbank ervan uitgegaan dat zij haar onschuld moet aantonen, hetgeen in strijd is met artikel 6, tweede lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: het EVRM) en de onschuldpresumptie. De minister dient te bewijzen dat er sprake is van een overtreding en dit bewijs kan niet worden geleverd door een algemene opmerking uit de Nota van Toelichting, aldus de stichting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bd16c94a94091e5a49594300cf710f3f65a57ebe5dace5cfafc2c8d8894e0cad | shasum -a 256