Alinea 47 Raad van State 10 februari 2016

5. [appellant] betoogt voorts tevergeefs dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de burgemeester in beginsel aannemelijk heeft mogen achten dat de softdrugs waren bestemd voor verkoop, aflevering en verstrekking. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (onder meer uitspraak van 12 augustus 2015 in zaak nr. 201410655/1/A3), kan de hoeveelheid van de in een pand aanwezige softdrugs indiceren dat deze voor verkoop, aflevering of verstrekking bestemd zijn en derhalve dat artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet, van toepassing is. Om te beoordelen of de hoeveelheid erop wijst dat de softdrugs voor verkoop, aflevering of verstrekking bestemd zijn, kan in redelijkheid worden aangesloten bij de door het openbaar ministerie toegepaste criteria, waarbij een hoeveelheid softdrugs van maximaal 5 gram als hoeveelheid voor eigen gebruik wordt aangemerkt. Bij de aanwezigheid van een hoeveelheid softdrugs die groter is dan een hoeveelheid voor eigen gebruik, is in beginsel aannemelijk dat die softdrugs bestemd zijn voor verkoop, aflevering of verstrekking. Het ligt in dat geval op de weg van de rechthebbende op het pand om het tegendeel aannemelijk te maken. Indien het tegendeel niet aannemelijk wordt gemaakt, is de burgemeester ingevolge artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet, bevoegd om ten aanzien van het pand een last onder bestuursdwang op te leggen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5217f8a43078325223f44d996fc37466806ae20da770318d7468d3f86ed41f3d | shasum -a 256