Alinea 33 Raad van State 23 november 2016

6. [appellant] betoogt voorts dat de rechtbank heeft miskend dat artikel 3.3.2, eerste lid, aanhef en onder d, alsmede artikel 3.1.3 en 3.2.1, tweede lid, van de APV en artikel 9 van de Nadere regels voor seksinrichtingen onverbindend moeten worden verklaard wegens strijd met het verbod op willekeur. Hij voert hiertoe aan dat het maximum van 69 werkruimten niet voortvloeit uit overwegingen die betrekking hebben op een goed woon- en leefklimaat of een goede ruimtelijke invulling van de Achterdam. Het maximum aantal werkruimten is willekeurig tot stand gekomen en slechts gebaseerd op een uitspraak van de Afdeling van 20 juli 2011, ECLI:NL:RVS:2011:BR2279, over de weigering van de burgemeester op grond van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur voor verschillende inrichtingen aan de Achterdam een exploitatievergunning te verlenen. Hierdoor kwam een aantal werkruimten leeg te staan in afwachting van een nieuwe exploitant. Het aantal werkruimten dat resteerde was 69. De burgemeester stelt ongemotiveerd dat het maximum tot stand is gekomen na een burgerinitiatief en dat het aantal klachten in de aangrenzende woongebieden zeer groot was, dat deze klachten zodanig waren dat daarmee de leefbaarheid van de woonomgeving in het geding was en dat eveneens onevenredige geluidsoverlast en parkeeroverlast een rol speelde. Dit is in strijd met het motiveringsbeginsel. Daarbij komt dat handhavend had kunnen worden opgetreden, hetgeen niet is gebeurd. Bovendien volgt uit overlastcijfers dat met 130 werkruimten in 2010 slechts twee incidenten hebben plaatsgevonden. In 2011 waren er zelfs geen incidenten. Voorts voert [appellant] aan dat de belangen van ondernemers op geen enkele wijze zijn betrokken bij de totstandkoming van het maximum aantal werkruimten als weigeringsgrond. De rechtbank heeft dat niet onderkend, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6639591ac95acdcb31a42969e8bdf140ea7401cc8468ef80117ffade16227789 | shasum -a 256