Alinea 112 Raad van State 10 februari 2016

Zoals uit het verweerschrift volgt, is de begrenzing - naast de ligging van diverse habitattypen, de leefgebieden van de habitatsoorten en het verkrijgen van herkenbare eenheden en identiteit - voorts afhankelijk van samenbindende elementen zonder welke een verantwoord natuurbeheer niet mogelijk wordt geacht, het zogenoemde "cement tussen de bakstenen". De staatssecretaris heeft gesteld dat verschillende soorten waarvoor het Habitatrichtlijngebied is aangewezen, ten behoeve van migratie gebruik maken van gronden, zoals de tussen de Hoogwolde-gebieden gelegen ondergeschikte bosachtige delen waarop zich geen aangewezen habitats bevinden. De Afdeling volgt de staatssecretaris niet in zijn stelling dat de desbetreffende gronden kunnen worden aangemerkt als "cement tussen de bakstenen". In dit verband is van belang dat de staatssecretaris de stelling van het college ter zitting dat de gebieden te versnipperd liggen, niet heeft weersproken. Mede gelet op de omstandigheid dat gronden worden toegevoegd ten opzichte van het gebied dat is geplaatst op de lijst van gebieden van communautair belang, valt in dit geval niet in te zien waarom deze versnipperde gebieden een ecologische eenheid zouden vormen met gronden, die wel deel uitmaken van het gebied dat is geplaatst op de lijst van gebieden van communautair belang. In hetgeen het college heeft aangevoerd, ziet de Afdeling derhalve aanleiding voor het oordeel dat de staatssecretaris bij de aanwijzing van de tussen de Hoogwolde-gebieden gelegen ondergeschikte bosachtige delen als Habitatrichtlijngebied, onvoldoende heeft gemotiveerd waarom ecologische overwegingen daartoe aanleiding geven. Het betoog slaagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8ed346c2be790ebc158682caac6b35571a29f531e3cb264f359dfbff9584b18f | shasum -a 256