Alinea 64 Raad van State 14 december 2016

4.6. De Afdeling stelt voorts vast dat met het Aanwijzingsbesluit slechts een restrictie wordt opgelegd aan het gebruik van vuurwerk en dat het niet gaat om een maatregel die duidelijk verder gaat dan dat en voor geen enkel ander gebruik ruimte laat dan een strikt marginaal gebruik dat redelijkerwijze van het betrokken product kan worden verwacht (vergelijk het arrest het Hof van 21 april 2005, Lindberg, ECLI:EU:C:2005:246, punten 76 en 77). Beoordeeld moet derhalve worden of het Aanwijzingsbesluit kan worden aangemerkt als een ‘andere eis’ in de zin van artikel 1, punt 4, in samenhang gelezen met punt 11, van de Notificatierichtlijn. Daarvoor is allereerst van belang of het een voorwaarde vormt die de samenstelling, de aard of de verhandeling van het betrokken product op significante wijze kan beïnvloeden (vergelijk het voornoemde arrest van het Hof van 19 juli 2012, punt 35-40). Hoewel niet uitgesloten is dat het Aanwijzingsbesluit kan worden aangemerkt als een voorwaarde die de verhandeling van consumentenvuurwerk kan beïnvloeden, hebben [appellante A] en anderen niet aannemelijk gemaakt dat die beïnvloeding significant zal zijn. Dat de omzet vanwege de verkoop van consumentenvuurwerk van [appellante A] en anderen is gedaald, zoals zij naar voren hebben gebracht, maakt naar het oordeel van de Afdeling nog niet dat de verhandeling van consumentenvuurwerk in het algemeen op significante wijze wordt beïnvloed. Van belang is dat het gebruiksverbod landelijk gezien van zeer beperkte invloed zal zijn op de verhandeling van consumentenvuurwerk. Het Aanwijzingsbesluit betreft immers een gemeentelijke maatregel, waarbij bovendien slechts een wat betreft omvang ondergeschikt deel van het grondgebied van de gemeente is aangewezen. Deze maatregel heeft derhalve evenmin tot gevolg dat het gebruik in een lidstaat of in een groot deel van een lidstaat wordt verboden, zoals vereist in artikel 1, punt 11, van de Notificatierichtlijn. Voor zover [appellante A] en anderen ervoor vrezen dat meer gemeenten in Nederland op grond van hun APV’s gebieden gaan aanwijzen waar geen vuurwerk mag worden gebezigd en op die manier de regelingen gezamenlijk een landelijk effect zullen hebben, wordt overwogen dat het nemen van die besluiten onzeker is en het college daarmee derhalve geen rekening kan houden. Zelfs als in de toekomst meerdere gemeenten een vergelijkbare regeling voor een qua omvang vergelijkbare lokale beperking in een bepaald gebied invoeren, dan nog hebben zij tezamen niet tot gevolg dat het gebruik in een lidstaat of in een groot deel van een lidstaat wordt verboden. Van een zogenoemde ‘andere eis’ als bedoeld in artikel 1, punt 4, van de Notificatierichtlijn, is gelet hierop evenmin sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0c99659168e74379ef6f73491ae7d5dc92479a550a69bf01a4f874d90e9d4614 | shasum -a 256