Alinea 25 Raad van State 21 december 2016

1. Het college heeft bij besluit van 26 augustus 2014 aan [vergunninghouder] een omgevingsvergunning verleend voor het geschikt maken van de bovenwoning voor kamerverhuur met vier zelfstandige kamers. Het daartegen door [appellant] gemaakte bezwaar is bij besluit van 13 januari 2015 ongegrond verklaard. [appellant] heeft tegen dat besluit beroep ingesteld. Bij besluit van 18 augustus 2015 heeft het college aan [vergunninghouder] een omgevingsvergunning verleend voor een gewijzigde indeling van de bovenverdieping ten behoeve van kamerverhuur met drie niet-zelfstandige kamers. Ook is op die datum op verzoek van [vergunninghouder] het besluit van 26 augustus 2014 ingetrokken. De rechtbank heeft het beroep van [appellant] tegen het besluit van 13 januari 2015 geacht mede te zijn gericht tegen het besluit van 18 augustus 2015. In de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank een deel van de door [appellant] tegen het besluit van 18 augustus 2015 aangevoerde beroepsgronden met toepassing van artikel 8:69a van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) onbesproken gelaten en een ander deel van de beroepsgronden afgewezen. Het beroep van [appellant] tegen het besluit van 18 augustus 2015 is echter toch gegrond verklaard, omdat het college volgens de rechtbank onvoldoende heeft gemotiveerd dat het gebruik van een pand voor kamerverhuur niet wezenlijk intensiever is dan gebruik voor bewoning door één huishouden. [appellant] is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9dc71c27fbc10b8a87ff77fb5bdec77ed3bd2b21c36febbc5ffb4ffc3f431a10 | shasum -a 256