Alinea 34 Raad van State 2 maart 2016

4.2. Dat, zoals in het advies van de SAOZ is uiteengezet, de woning een zogenoemde noodwoning is en het gebruik als woning krachtens het oude bestemmingsplan onder een beperkt overgangsrecht valt, betekent niet dat het in de lijn der verwachtingen lag dat het gebruik als woning bij de eerstvolgende bestemmingsplanwijziging onder het persoonsgebonden gebruiksovergangsrecht zou worden gebracht. Uitgaande van het standpunt van het college dat het ten tijde van de vaststelling van het nieuwe bestemmingsplan niet mogelijk was het gebruik van het gebouw als woning onder het algemeen overgangsrecht te laten vallen, was een persoonsgebonden overgangsrecht immers niet de meest voor de hand liggende keuze. In een geval als het onderhavige lag het, gelet op de jurisprudentie van de Afdeling (onder meer uitspraak van 26 september 2012 in zaak nr. 201105898/1/R1) veeleer in de lijn der verwachtingen dat in het nieuwe bestemmingsplan een zogenoemde uitsterfregeling ten behoeve van het gebruik van het gebouw als woning was opgenomen. Een uitsterfregeling had bijvoorbeeld kunnen inhouden dat het gebouw een recreatieve bestemming of een bestemming als bijbehorend bouwwerk krijgt, maar dat burgerbewoning wordt toegestaan, met dien verstande dat op het moment dat burgerbewoning eindigt, dit gebruik daarna niet langer is toegestaan. Een uitsterfregeling is niet persoonsgebonden en biedt meer zekerheid voor de eigenaar. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 7 mei 2014 in zaak nr. 201307684/1/R6. Een andere mogelijkheid was geweest dat de gemeenteraad in het nieuwe bestemmingsplan de op de woning betrekking hebbende bijzondere, beperkte overgangsregeling van artikel 41A, tweede lid, van de voorschriften van het oude bestemmingsplan zou hebben herhaald.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08fb4756e07ba22b949242dc747d92418b4863881ea9e997c3e942d0294dc499 | shasum -a 256