Alinea 20 Raad van State 19 februari 2016

1. In zijn enige grief klaagt de staatssecretaris dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat hij onvoldoende heeft gemotiveerd waarom hij geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid op grond van artikel 17, eerste lid, van Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PbEU 2013 L 180; hierna: de Dublinverordening), de behandeling van de aanvraag van de vreemdeling aan zich te trekken. Voor deze overweging heeft de rechtbank, volgens de staatssecretaris, ten onrechte redengevend geacht dat zijn standpunt, dat de door de vreemdeling aangevoerde omstandigheden over zijn gezinsleven in dit verband enkel een zeer beperkte rol kunnen spelen, zich niet verhoudt met het bepaalde in punt 14 van de preambule van de Dublinverordening. Daartoe voert de staatssecretaris aan dat hij bij de beoordeling of aanleiding bestaat gebruik te maken van de in artikel 17 van de Dublinverordening neergelegde bevoegdheid alle door de vreemdeling aangevoerde omstandigheden heeft betrokken. Volgens de staatssecretaris wordt daarbij aan de aangevoerde omstandigheden over het gezinsleven van de vreemdeling een zeer beperkte rol toegekend, omdat ter bescherming van het familie- en gezinsleven een reguliere procedure openstaat en de vreemdeling niet heeft getracht om in aanmerking te komen voor gezinshereniging op reguliere gronden. De staatssecretaris wijst erop dat het bijeenhouden en het bijeenbrengen van het gezin reeds geschiedt op grond van de artikelen 9, 10, 11 en 16 van de Dublinverordening.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/06e2d8a06fa3e86776f51e25b5748c743eb486eda0423dc1863d11f9078f0c89 | shasum -a 256