Alinea 193 Raad van State 9 maart 2016

9.6. [appellant sub 9] stelt dat het gebouw al vanaf de jaren ’70 wordt bewoond. De Afdeling stelt vast dat bewoning van het gebouw onder de regimes van de twee voorheen geldende bestemmingsplannen niet was toegestaan. Reeds hierom heeft de raad in redelijkheid het gebouw niet als een hoofdgebouw aangemerkt. Verder was het gebruik onder het overgangsrecht van die plannen gebracht. Het opnieuw onder het overgangsrecht brengen van gebruik kan onder omstandigheden aanvaardbaar zijn. Hiervoor is in ieder geval vereist dat de gerechtvaardigde verwachting bestaat dat het bestaande gebruik binnen de planperiode zal worden beëindigd. Nu het gebruik al eerder onder het overgangsrecht is gebracht, niet aannemelijk is dat beëindiging van het gebruik binnen de planperiode is te verwachten en de raad een nieuwe burgerwoning in het buitengebied niet wenselijk acht, heeft de raad in redelijkheid kunnen besluiten dat met het toekennen van persoonsgebonden overgangsrecht voldoende recht wordt gedaan aan de bestaande situatie. Voor het toekennen van een zelfstandige woonbestemming aan het gebouw heeft de raad in redelijkheid geen aanleiding gezien, nu gebruik in strijd met een geldende bestemming dan wel gebruik dat wordt beschermd door het overgangsrecht in beginsel geen gerechtvaardigde rechten en verwachtingen doet ontstaan dat een zelfstandige woonbestemming wordt toegekend. Dat er gemeentelijke belastingen voor deze woning worden afgedragen en het gemeentebestuur al die jaren niet handhavend tegen dit gebruik is opgetreden doet aan dat oordeel niet af. Het betoog faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/30ce4535a4a9b2593d6410d98356aaf1c4b323eaada91e27ae2a7f134b7189f6 | shasum -a 256