Alinea 45 Raad van State 16 maart 2016

[appellant] betoogt weliswaar terecht dat afspraken neergelegd in privaatrechtelijke overeenkomsten in beginsel onvoldoende publiekrechtelijke waarborgen bieden voor de naleving van hetgeen is vergund, maar dit leidt niet tot het door hem beoogde doel. Anders dan [appellant] stelt, is de omgevingsvergunning voldoende handhaafbaar. Dat ook anderen dan tot de beoogde doelgroep behorende personen daar kunnen wonen, staat daaraan niet in de weg. De omgevingsvergunning is immers verleend om in afwijking van de ter plaatse geldende bestemmingsplannen wonen mogelijk te maken. De rechtbank heeft dienaangaande terecht van belang geacht dat er voldoende aanknopingspunten zijn om te concluderen dat de te realiseren woningen ook daadwerkelijk voor jongeren bestemd zullen zijn. Gelet op het type woningen, de woonruimte en de woonvoorzieningen ter plaatse lenen de woningen zich niet goed voor huisvesting door anderen dan personen die behoren tot de beoogde doelgroep, zodat er in zoverre niet voor behoeft te worden gevreesd dat op ruime schaal anderen dan de beoogde jongeren van de woningen gebruik zullen maken. Dat de vergunning is verleend aan vergunninghoudster en zij als aannemer niet degene is die het gebouw in gebruik zal (laten) nemen, maakt, anders dan [appellant] stelt, niet dat de verleende omgevingsvergunning reeds daarom niet handhaafbaar is. Zoals is bepaald in artikel 2.25, eerste lid, van de Wabo geldt een omgevingsvergunning met inbegrip van de voorwaarden en voorschriften voor een ieder die het project uitvoert waarop zij betrekking heeft. (Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 27 mei 2015 in zaak nr. 201406744/1/A1).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8655f6ed251c7547939517dc90218ccac0a0f610c9eb79c3bfb11c98dbf61a06 | shasum -a 256