Alinea 48 Raad van State 30 maart 2016

5.3. Het eerst in hoger beroep gevoerde betoog van [appellante] dat zij de arbeidsmarktaantekeningen op de verblijfsdocumenten van de vreemdelingen niet had begrepen kan niet worden gevolgd, omdat zij heeft gesteld dat zij ervan uitging dat de vreemdelingen in de hoedanigheid van zelfstandigen voor haar werkzaamheden hadden verricht en de tewerkstellingsvergunningplicht dan niet van toepassing is. Bovendien heeft [appellante] niet aannemelijk gemaakt dat zij de verblijfsdocumenten van de vreemdelingen voorafgaand aan hun tewerkstelling heeft gecontroleerd. [appellante] heeft, zoals volgt uit hetgeen onder 2.3 is overwogen, het verblijfsdocument van [vreemdeling A] niet gecontroleerd. Voorts hebben de arbeidsinspecteurs geen afschriften van de verblijfsdocumenten van de vreemdelingen in de administratie van [appellante] aangetroffen. Dat [persoon B] ter zitting bij de Afdeling heeft verklaard deze afschriften van de verblijfsdocumenten in haar bezit te hebben, baat [appellante] niet, nu de desbetreffende afschriften niet zijn overgelegd. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in de uitspraak van 5 augustus 2015 in zaak nr. 201409312/1/V6, kan een werkgever die de desbetreffende arbeidsmarktaantekening op het verblijfsdocument van een vreemdeling niet heeft gecontroleerd alvorens die vreemdeling arbeid te laten verrichten, in beginsel geen geslaagd beroep doen op matiging wegens een verkeerd begrip van die aantekening. Onder deze omstandigheden bestaat voor een matiging van de boete wegens het ontbreken van dan wel een verminderde mate van verwijtbaarheid geen aanleiding. Het beroep op de onder 5 vermelde uitspraak van 24 december 2013 maakt dat niet anders, omdat in die zaak niet in geschil was dat de werkgever de desbetreffende arbeidsmarktaantekening had gecontroleerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/12a30f2e7382539190d818abba50a134a56f5a45b4b6d2bc76392039e897c66d | shasum -a 256