Alinea 93 Raad van State 30 maart 2016

Tegen de oordelen van de rechtbank met betrekking tot de gewijzigde begunstigingstermijn en het bezwaar van [partij] tegen het besluit van 9 januari 2014 is geen hoger beroep ingesteld, zodat van de juistheid ervan wordt uitgegaan. In hoger beroep is door [appellant] onder meer opgekomen tegen de oordelen van de rechtbank over de door haar geconstateerde gebreken in het besluit van 31 juli 2014 op het bezwaar van [partij] met betrekking tot het aan [appellant] bieden van een begunstigingtermijn voor het indienen van een kansrijke aanvraag voor legalisatie en de (onderbouwing van de) hoogte van de dwangsom. De Afdeling is in haar uitspraak tot het oordeel gekomen dat het oordeel van de rechtbank over de hoogte van de dwangsom juist is. De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak evenwel ten onrechte geoordeeld dat het besluit van 31 juli 2014 van [partij] een gebrek kent met betrekking tot de last om binnen twee maanden na dagtekening van deze brief een kansrijke aanvraag in te dienen om de minicamping te legaliseren. De rechtbank heeft niet onderkend dat het college deze last bij het besluit van 9 januari 2014 niet langer heeft gehandhaafd. Daaruit volgt dat, anders dan [appellant] betoogt, geen sprake is van het met terugwerkende kracht verbeuren van dwangsommen als gevolg van de aangevallen uitspraak, zodat zijn betoog niet kan leiden tot een vernietiging van de aangevallen uitspraak in zoverre.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e83ae92c1d7ecf38c59ee3907b636783e2c8a11174092245f43575097f30344f | shasum -a 256