Alinea 25 Raad van State 12 april 2017

2. De maten hebben betoogd dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat [bedrijf] de vreemdelingen louter ter beschikking heeft gesteld als arbeidskrachten en dat de door de vreemdelingen verrichte arbeid niet is verricht in het kader van zuivere dienstverrichting door [bedrijf]. Volgens de maten is de eis van een tewerkstellingsvergunning voor deze arbeid in strijd met het vrij verkeer van diensten en gold, gelet op het bepaalde in artikel 3, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wav, die eis daarom niet. Ter toelichting hebben de maten een beroep gedaan op het arrest van het Hof van Justitie (hierna: het Hof) van 11 september 2014, Essent, ECLI:EU:C2014:2206 (hierna: het arrest Essent), en de daarop steunende uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 18 januari 2016 (ECLI:NL:RBZWB:2016:456), voor zover daarin tevens het arrest van het Hof van 21 juni 2012, Sommer, ECLI:EU:C:2012:371 (hierna het arrest Sommer), wordt vermeld. Daartoe hebben de maten betoogd dat de aangevallen uitspraak berust op een onjuiste feitelijke grondslag en dat de rechtbank bij haar toetsing aan het arrest van het Hof van 10 februari 2011, Vicoplus, ECLI:EU:C:2011:64 (hierna: het arrest Vicoplus), niet heeft onderkend dat de voor de dienstverrichting overeengekomen vergoeding niet was gebaseerd op de inzet van het personeel van [bedrijf] maar op de uitvoering van de dienst. Voorts heeft de rechtbank niet onderkend dat de maten geen leiding gaven aan en geen toezicht hielden op de vreemdelingen. Dit deed [bedrijf] in de persoon van haar voorman, vreemdeling 3. Voorts waren zij niet belast met de planning, inzet, arbeidsvoorwaarden en urenregistratie van de vreemdelingen, aldus de maten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3ef23cd1bfed06914de34fcd1427e238b083c364b846dfa6e92fa87160cdb1fd | shasum -a 256