Alinea 38 Raad van State 11 januari 2017

3.5. Onder verwijzing naar voormelde uitspraak van 12 oktober 2016 is de Afdeling van oordeel dat de RDW zich niet in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat [appellant] ook na het moment waarop het voertuig is gesloopt nog binding had met de tenaamstelling. Vanaf die datum werd immers niet meer met het voertuig deelgenomen aan het verkeer en kon het voertuig of onderdelen daarvan ook niet meer worden verhandeld. Met het voertuig kon daarna niets meer gebeuren omdat het niet meer bestond, zodat het doel van de registratie en de reden om in beginsel geen terugwerkende kracht te verlenen aan het vervallen van de tenaamstelling, vanaf dat moment hun betekenis hebben verloren. Onder deze omstandigheden valt niet in te zien dat [appellant] nog deel heeft aan de tenaamstelling. Door vervallenverklaring met terugwerkende kracht tot het moment van de sloop van het voertuig te weigeren, heeft de RDW niet een juist evenwicht bewerkstelligd tussen het belang van een juiste registratie en het belang van [appellant] bij correctie met terugwerkende kracht van de registratie. De Afdeling ziet in de door de RDW niet nader onderbouwde stelling dat de maatschappelijke kosten die voortvloeien uit het achteraf wijzigen van het register aanzienlijk zijn, geen aanleiding voor een ander oordeel. De RDW heeft derhalve voor de periode teruglopend tot de sloop van het voertuig begin april 2011 ten onrechte geen terugwerkende kracht verleend aan de vervallenverklaring van de tenaamstelling als bedoeld in artikel 40c, derde lid, van het Kentekenreglement.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7cf730a20bd7d0f73b09479630678b6f3d66f0b523bd94d0a6ea1dccc933ab4b | shasum -a 256